Przed rozpoczęciem pracy z symulacją doświadczenia uczniowie powinni wiedzieć, że rzut ukośny to ruch:
a) który obserwujemy po nadaniu ciału prędkości początkowej o wartości υ₀, tworzącej z poziomem kąt α;
b) złożony z dwóch ruchów składowych: ruchu jednostajnego w kierunku osi x i rzutu pionowego w górę.

Idealne warunki do przeprowadzenia lekcji zapewniłaby pracownia komputerowa, w której każdy uczeń miałby do dyspozycji komputer, umożliwiający samodzielne wykonanie symulacji doświadczenia zgodnie ze wskazówkami nauczyciela. Otrzymane wyniki pomiarów mogłyby być wtedy opracowane przez uczniów za pomocą arkusza kalkulacyjnego, przedstawione graficznie w formie wykresu i zachowane w postaci elektronicznej lub wydrukowane. W tym artykule proponujemy takie rozwiązanie, które można zrealizować w większości szkół.

Potrzebne będą:

• komputer z dostępem do Internetu,
• rzutnik multimedialny, ekran,
• karty pracy przygotowane przez nauczyciela (w niedalekiej przyszłości przygotowane przez ZamKor).

Propozycja wykorzystania symulacji podczas lekcji dotyczącej rzutu ukośnego

1. Symulacja doświadczenia.

Temat: Badanie zależności zasięgu i wysokości maksymalnej od kwadratu szybkości początkowej.

a) Ustalamy kąt α = 30º.

b) Nauczyciel przeprowadza symulację doświadczenia. Dla wybranych szybkości początkowych należy odczytać zasięg rzutu i wysokość maksymalną, podaną z dokładnością do 1 m. Uczniowie wypełniają tabelę w swoich kartach pracy. Poniżej podano przykładowe wyniki otrzymane za pomocą symulacji:

c) Symulację doświadczenia powtarzamy dla kąta α = 50º. Oto przykładowe wyniki:

d) Na podstawie przeprowadzonych obserwacji uczniowie formułują stwierdzenie:

Dla danego kąta, pod którym wyrzucamy ciało, zasięg i wysokość maksymalna rzutu ukośnego rosną ze wzrostem szybkości początkowej.

e) Korzystając z danych zawartych w tabelach, uczniowie rysują w kartach pracy dwa wykresy zależności:

• zasięgu od kwadratu szybkości początkowej,
• wysokości maksymalnej od kwadratu szybkości początkowej.

Należy przy tym pamiętać, że zasięg i wysokość maksymalną wyznaczano z dokładnością do 1 m, więc na wykresach należy również zaznaczyć niepewności pomiarów (niepewności systematyczne). W symulacji ustalamy wartość szybkości początkowej z pewną dokładnością, której nie znamy. Można więc założyć, że niepewność kwadratu szybkości początkowej jest równa np. 5 m² · s^–2. To założenie ma na celu przybliżenie uczniom metody postępowania przy opracowaniu wyników pomiarów: sporządzania wykresu i jego analizy. W czasie tej lekcji uczniowie ćwiczą umiejętność przedstawiania wyników doświadczenia (tabele, wykresy), ich analizowania i formułowania wniosków. Nie jest więc istotne, w jaki sposób obliczono niepewność pomiaru kwadratu szybkości początkowej.

f) Dopasowujemy prostą do punktów pomiarowych zaznaczonych na wykresach.

g) Formułujemy wnioski:

Zasięg (z ) rzutu ukośnego i wysokość maksymalna (H_max) osiągana przez ciało w tym rzucie są wprost proporcjonalne do kwadratu szybkości początkowej (υ₀²) nadanej ciału.

2. Nauczyciel podaje wzory na zasięg i wysokość maksymalną w rzucie ukośnym i porównuje je z wnioskami sformułowanymi na podstawie symulacji doświadczenia.

Należy zwrócić uwagę, że współczynnik proporcjonalności ma różne wartości liczbowe dla różnych kątów, pod którymi wyrzucamy ciało.

Wyprowadzenie tych wzorów można znaleźć w e-learningowym kursie fizyki w dziale „Grawitacja” w lekcji 5, na ekranie 7.

3. Sformułowanie problemu:

Czy i jak zasięg rzutu ukośnego oraz wysokość maksymalna w tym rzucie zależą od kąta, który tworzy prędkość początkowa z poziomem?

Hipoteza (na podstawie wykonanego już doświadczenia symulowanego):

Zasięg rzutu ukośnego i wysokość maksymalna w tym rzucie rosną wraz ze wzrostem kąta, który tworzy prędkość początkowa z poziomem.

Uczniowie proponują przebieg symulacji doświadczenia. Następnie nauczyciel przeprowadza symulację doświadczenia w celu zweryfikowania hipotezy.

a) Ustalamy szybkość początkową υ₀ = 18 m · s^–1.

b) Przeprowadzamy symulację doświadczenia dla kątów: 35º, 40º, 45º, 50º i 55º.

c) Symulację powtarzamy dla szybkości początkowej υ₀ = 24 m · s^–1.

d) Uczniowie formułują stwierdzenia na podstawie obserwacji:

• Przy ustalonej szybkości początkowej wysokość maksymalna, na którą wzniesie się ciało w rzucie ukośnym, rośnie ze wzrostem kąta α w badanym przedziale kątów.
• Zasięg rzutu ukośnego rośnie dla danej szybkości początkowej dla kątów w przedziale 0º < α < 45º, a następnie maleje.
  

4. Nauczyciel formułuje problem:

Pod jakim kątem do poziomu należy wyrzucić ciało z zadaną szybkością υ₀, aby zasięg rzutu był maksymalny?

5. Uczniowie wraz z nauczycielem rozwiązują problem na tablicy (matematycznie).

Sformułowanie wniosku:

Zasięg rzutu ukośnego będzie maksymalny, jeżeli ciało zostanie wyrzucone (z zadaną prędkością) pod kątem α = 45º do poziomu.

6. Proponowane zadanie domowe.

Nauczyciel symuluje doświadczenie dla jednej wybranej szybkości początkowej i jednego kąta. Na ekranie pojawia się wykres zależności współrzędnej υ_y prędkości od czasu. Uczniowie przerysowują ten wykres do zeszytu.

Nauczyciel formułuje polecenie:

‌a) Zinterpretuj wykres zależności współrzędnej pionowej składowej prędkości od czasu. Wyjaśnij, dlaczego zmienia się znak współrzędnej w chwili t = 0,5 t_c =1,5 s.

b) Oceń prawdziwość zdania: „Wartość prędkości ciała w chwili uderzenia o podłoże jest równa wartości prędkości początkowej”. Odpowiedź uzasadnij.

Dnia 6 września 2009 roku podczas czterdziestego Zjazdu Fizyków Polskich miała miejsce premiera multimedialnego kursu fizyki stworzonego przez wydawnictwo ZamKor. Aby dowiedzieć się więcej o kursie, porozmawiamy z Jakubem Wąsowiczem – Dydaktykiem Medialnym i jednym z autorów treści merytorycznych zawartych w kursie.

Red.: Kto może korzystać z e-kursu?

Jakub Wąsowicz: Z kursu może korzystać każdy zainteresowany, jednak są pewne grupy odbiorców, o których myśleliśmy, tworząc ten kurs.

Pierwszą taką grupą są uczniowie przygotowujący się do matury z fizyki na poziomie rozszerzonym. W obrębie poszczególnych działów fizyki kurs zawiera wszelkie potrzebne wiadomości i ćwiczenia pozwalające na solidne przygotowanie się do egzaminu maturalnego. Konstrukcja kursu pozwala jednocześnie na łatwe pominięcie treści dodatkowych, które zostały umieszczone w dodatkowych okienkach. Dzięki temu z kursu mogą korzystać wszyscy uczniowie uczący się fizyki w szkole ponadgimnazjalnej. Ze względu na liczne wyprowadzenia wzorów i przedstawienie zagadnień fizycznych w formie animacji, kurs jest również przydatny dla uczniów mających zaległości bądź trudności w nauce fizyki.

Kolejną grupą odbiorców, która może wykorzystać kurs, są nauczyciele. Początkujący nauczyciele mogą potraktować kurs jako wskazówkę do tego, w jaki sposób przygotowywać lekcje. Natomiast doświadczeni nauczyciele mogą wykorzystywać elementy kursu jako pomoc dydaktyczną w czasie trwania lekcji. Często brak czasu lub brak sprzętu uniemożliwiają przeprowadzenie doświadczenia na zajęciach. W takiej sytuacji można posłużyć się filmem bądź animacją zawartą w kursie, prezentującą dane doświadczenie. Nauczyciel może również zadać uczniom do domu przerobienie wiadomości zawartych w kursie. Kurs może być też z powodzeniem wykorzystywany przez korepetytorów. Zazwyczaj korepetycje odbywają się w domowych warunkach bez dostępu do pomocy dydaktycznych. Również tutaj pomocne są filmy i animacje zawarte w kursie.

Kurs jest też przydatny dla studentów pierwszych lat studiów technicznych i przyrodniczych. Często skomplikowany aparat matematyczny, stosowany na studiach, przesłania istotę zjawisk fizycznych. Fizyka prezentowana w kursie pozbawiona jest uniwersyteckiego aparatu matematycznego, a ogranicza się jedynie do matematyki na poziomie liceum. Tak więc kurs może być traktowany przez studentów jako swoiste repetytorium z fizyki.

Red.: Skąd czerpano pomysły na rozwiązania dydaktyczne zawarte w kursie?

J.W.: Wydawnictwo ZamKor i współpracujący z nim dydaktycy fizyki przez lata wypracowywali efektywne metody dydaktyczne ułatwiające uczniom przyswojenie i zrozumienie zagadnień fizycznych. Tworząc multimedialny kurs fizyki, oparliśmy się na tym doświadczeniu. Lekcje opracowaliśmy w korelacji z podręcznikami oferowanymi przez wydawnictwo ZamKor. Wiele z zawartych w nich treści zostało ujętych w interaktywnej i multimedialnej formie, przez co zyskały zupełnie nową jakość. Graficzne i dynamiczne ujęcie tłumaczonych zjawisk pozwala na ich lepsze zrozumienie. Oczywiście w kursie nie brak elementów zupełnie nowych, a wśród nich treści interdyscyplinarnych i ciekawostek.

Red.: Jakie są główne cechy i zalety kursu?

J.W.: Jedną z głównych zalet kursu jest jego interaktywność. Elementy interaktywne w kursie to przede wszystkim symulacje i zadania aktywizujące.

W kursie wyróżniamy dwie grupy symulacji: symulacje doświadczeń i symulacje zjawisk lub problemów. Większość symulacji zaopatrzonych jest w odpowiednie wykresy, które są rysowane na bieżąco w trakcie ich trwania. W zależności od wybranych parametrów początkowych uczeń może obserwować, jak zmienia się wynik doświadczenia lub przebieg zjawiska (rys. 1).

Rys.1.

Zadania aktywizujące umieszczone zostały w toku lekcji tak, aby sprawdzały zrozumienie danej partii materiału. Wśród zadań aktywizujących wyróżniamy kilka ich typów, takich jak: zadania testowe, zadania typu prawda czy fałsz, połącz elementy lub uzupełnij zdania.

Kolejną zaletą kursu jest zastosowanie multimediów pozwalających na ułatwienie przyswajania wiedzy. Uczeń otrzymuje informacje wzrokowe i słuchowe jednocześnie, co zwiększa ilość zapamiętanych treści. Do elementów multimedialnych w kursie należą głównie animacje i filmy.

Animacje pozwalają na lepsze zrozumienie problemów, które trudno pojąć w oparciu o statyczne rysunki. Ujęcie zjawiska fizycznego w postaci animacji pozwala na jego analizę na bieżąco, w trakcie jego trwania. Animacje opatrzone są szczegółowymi komentarzami i rysunkami. Wszystkie wzory pojawiające się w animacjach są wyprowadzone krok po kroku (rys. 2).

Rys.2.

Oprócz animacji kurs zawiera także filmy dydaktyczne przedstawiające ciekawe doświadczenia. Niektóre z nich uczeń może wykonać samodzielnie (rys. 3). Są też takie, które z braku sprzętu nie zawsze można pokazać na lekcji lub w domu.

Prawie każda lekcja w kursie zawiera zadania rachunkowe lub problemowe. W czasie rozwiązywania zadania uczeń może, w razie trudności, skorzystać z dołączonej do zadania wskazówki. Dostępne jest też pełne rozwiązanie zadania opatrzone komentarzem. Jest to kompletna prezentacja sposobu rozwiązania zadania, zawierająca informacje o tym, z jakich praw skorzystać oraz jakie wzory i ich przekształcenia należy zastosować.

Zawarte w kursie lekcje są zgodne z podstawą programową i stanowią solidne przygotowanie z fizyki na poziomie egzaminu maturalnego.

Rys.3.

Red.: Jak kurs wygląda od strony wizualnej?

J.W.: W kursie zadbano o to, aby szata graficzna była estetyczna i przyjemna dla użytkownika. Fizyka nie jest przedmiotem łatwym i nastręcza trudności wielu uczniom, przez co jej nauka może być nużąca. Jednym z naszych celów było stworzenie takiej oprawy graficznej, która zaciekawi użytkownika i pomoże mu dotrwać do końca kursu. Bogata i ciekawa szata graficzna jest jednocześnie bardzo subtelna, przez co nie przeszkadza, a wręcz pomaga w skupieniu się na treściach zawartych w lekcjach (rys. 4).

Rys.4.

Red.: Co można powiedzieć o strukturze i obsłudze kursu?

J.W.: Kurs składa się z rozdziałów odpowiadających działom lekcji, które z kolei zostały podzielone na lekcje. Każda lekcja składa się z ekranów i jest zbudowana w oparciu o podobny schemat mający strukturę liniową (schemat 1).

Pierwszy ekran to przedstawienie tematu lekcji i jej celów. Na drugim ekranie każdej z lekcji znajduje się wstęp, który ma zachęcić ucznia do jej przerobienia. We wstępie uczeń dowiaduje się, dlaczego poznaje dane wiadomości oraz gdzie one mają zastosowanie w otaczającym go świecie. Kolejne ekrany zawierają rozwinięcie tematu. W tym miejscu pojawiają się ekrany statyczne oraz animacje, symulacje, zadania aktywizujące i filmy. Następnie w lekcji pojawiają się ekrany podsumowujące, na których umieszczona jest esencja wiadomości z całej lekcji. Na końcu prawie każdej lekcji znajdują się zadania końcowe.

Na każdym etapie użytkownik może powrócić do treści już przerobionych lub przejść o kilka ekranów do treści go interesujących. Poruszanie się w kursie ułatwia historia przeglądanych ekranów. Przydatnym narzędziem w rękach użytkownika jest indeks pojęć. Za jego pomocą można w prosty sposób odnaleźć ekrany powiązane z poszukiwanym pojęciem.

schemat 1.

Red.: Jak można uzyskać dostęp do kursu?

J.W.: Kurs został umieszczony na stworzonej w tym celu Platformie Edukacyjnej. Aby z niego korzystać, należy odwiedzić stronę platforma.edu.pl i utworzyć konto użytkownika. Po aktywowaniu konta można zalogować się do platformy za pomocą podanego adresu e-mail i hasła.

Metodę programowania rozgałęzionego opracował Amerykanin Norman Allison Crowder mniej więcej w połowie XX wieku. W tej metodzie nowy materiał jest dzielony na małe części, które prezentowane są uczniowi w sposób uporządkowany krok po kroku. Po każdym etapie uczeń odpowiada na pytania sprawdzające, wybierając odpowiedzi, które wydają mu się prawidłowe. Jeżeli udzielona przez ucznia odpowiedź jest prawidłowa, otrzymuje on informację zwrotną, dlaczego jest ona dobra. W przypadku, gdy uczeń udzieli nieprawidłowej odpowiedzi, otrzymuje wyjaśnienie, na czym polegał jego błąd w rozumowaniu, a następnie jest naprowadzany na prawidłowe rozwiązanie.

Czasami uczeń proponuje rozwiązanie, które tylko częściowo jest dobre. Wtedy wskazówki są tak skonstruowane, aby nie krytykować go, a zwrócić uwagę na te elementy jego rozumowania, które były prawidłowe, choć niewystarczające do udzielenia dobrej odpowiedzi. Takie podejście do nauczania ma swoje źródło w behawioryzmie, gdzie zastosowanie wzmocnienia pozytywnego ma na celu powstanie i podtrzymanie wyuczonej reakcji, która jest odpowiedzią na bodziec warunkowy.

Schemat 1. Od bodźca warunkowego do realizacji celów dydaktycznych

Bodziec warunkowy, w kontekście omawianego kursu e-learningowego, stanowi informację zwrotną o tym, co uczeń wie, potrafi lub proponuje w swoim rozwiązaniu. Spodziewaną i pożądaną reakcją ucznia jest uczenie się fizyki z większą ochotą i zaangażowaniem. W ten sposób można osiągnąć cele dydaktyczne: uczeń dobrze opanuje mechanikę punktu materialnego, właściwie interpretuje pojęcia i prawa mechaniki oraz nabiera sprawności w rozwiązywaniu zadań i problemów. Ideę metody nauczania programowanego rozgałęzionego obrazuje schemat 2.

Schemat 2. Konstrukcja kursu opartego na metodzie programowania rozgałęzionego

Opis schematu 2

W pierwszym zadaniu (element 1) uczeń ma do wyboru trzy możliwości: a, b lub c. Załóżmy, że odpowiedzi a i b są błędne, a odpowiedź c jest prawidłowa. Jeżeli uczeń wybierze odpowiedź a, patrząc na zawartość elementu 1a, dowiaduje się, że jest ona nieprawidłowa. Następnie otrzymuje informację, gdzie popełnił błąd w rozumowaniu, potem zostaje skierowany z powrotem do elementu 1, aby przemyśleć pytanie. W ten sposób uczeń otrzymuje szansę na skorygowanie swojego rozumowania. Podobnie sprawa wygląda, gdy uczeń wybierze odpowiedź b. Uczniowi wybierającemu odpowiedź c, zostaje postawione kolejne pytanie (element 1c). Tym razem ma dwie możliwości do wyboru: a i b. Jeżeli uczeń w elemencie 1c wybierze odpowiedź a, to jest kierowany do elementu 1ca. Gdy wybierze odpowiedź b w elemencie 1c, to kierowany jest do elementu 1cb. Wybór kolejnych odpowiedzi determinuje drogę, którą uczeń zdobywa wiedzę.

Metoda programowania rozgałęzionego uwzględnia indywidualne potrzeby ucznia, przewiduje i koryguje błędy, które może on popełnić w różnych przypadkach. Uczeń, który udziela dobrych odpowiedzi, przejdzie krótszą drogę niż uczeń, który udziela więcej błędnych odpowiedzi.

Kurs został przygotowany z myślą o tym, aby praca z nim była dla ucznia przyjemna. Użytkownik, czytając tekst, ma wrażenie, że współpracuje z (wirtualnym) nauczycielem, często wykazującym poczucie humoru. Na końcu każdego z działów umieszczono test sprawdzający wiedzę, którą uczeń powinien posiadać z kinematyki i dynamiki na poziomie szkoły ponadgimnazjalnej. Po ukończeniu kursu i zaliczeniu testów, uczeń może wydrukować dyplom ukończenia kursu.

Oparty na metodzie programowania rozgałęzionego e-learningowy kurs „Mechanika ruchu postępowego” jest zatem wartościowym narzędziem edukacyjnym służącym do usystematyzowania i uzupełniania wiedzy z mechaniki. Może on być wykorzystywany przez nauczycieli w ich pracy dydaktycznej na lekcji lub zadany do przerobienia przez uczniów w domu. Kurs jest dostępny bezpłatnie na platformie edukacyjnej pod adresem www.efizyka.pl.

W drugiej połowie XX wieku, wraz z upowszechnieniem się komputerów i łączących je sieci (np. Internet), światło dzienne ujrzała nowa koncepcja nauczania, tzw. e-learning. To nowe podejście w edukacji zakładało przynajmniej częściowy brak bezpośredniego kontaktu ucznia i nauczyciela oraz pozwalało na wprowadzenie dotąd niestosowanych, atrakcyjnych dla ucznia metod i środków dydaktycznych. Wkrótce okazało się, że każdy może nauczyć się wszystkiego w dowolnym czasie i tempie, bez potrzeby podróżowania. Bezpośrednie kontakty uczniów i nauczycieli z powodzeniem zastąpiły: poczta e-mail, fora dyskusyjne, wirtualne tablice i różnego rodzaju komunikatory, pozwalające na utrzymanie kontaktu niezbędnego w procesie dydaktycznym.

Wraz z początkiem XXI wieku e-learning stał się na każdym poziomie edukacji bardzo popularną i modną formą kształcenia. Jego potencjał został też dostrzeżony w świecie biznesu, gdzie umiejętnie zastosowany pozwala znacznie ograniczyć koszty tworzenia i przeprowadzania szkoleń przy jednoczesnym zapewnieniu ich dobrej jakości.

E-learning
E-learning jest procesem niestacjonarnego nauczania (przekazywania wiedzy i informacji) za pomocą nowoczesnych technologii informatycznych. Technologie te wykorzystywane są do tworzenia, przetwarzania, przesyłania i prezentacji danych, informacji i szkoleń. Pozwalają w efekcie na gromadzenie, przechowywanie i przekazywanie wiedzy. E-learning związany jest z ideą ustawicznego kształcenia oraz podnoszenia kwalifikacji metodami jak najbardziej skutecznymi.

Jednak technologia w e-learningu to nie wszystko. E-learning łączy w sobie ścisłą w charakterze problematykę technologii związaną z technicznym sposobem przygotowania i przeprowadzenia szkolenia (informatyka, logika) oraz nauki humanistyczne pozwalające odpowiedzieć na pytanie, jak skutecznie szkolić (dydaktyka, pedagogika, socjologia). W tym sensie e-learning ma charakter interdyscyplinarny.

Idea e-learningu nie zakłada wypierania tradycyjnych metod nauczania, ale ma służyć ich pogłębianiu i uzupełnianiu. Nauczanie mieszane (tzw. blended learning) pozwala na wykorzystanie najlepszych cech nauczania stacjonarnego oraz zdalnego, przy jednoczesnej możliwości redukcji kosztów i podniesienia atrakcyjności materiałów dydaktycznych. To właśnie możliwość uzyskania znacznych oszczędności w kosztach procesu kształcenia, bez jednoczesnej potrzeby rezygnacji z jakości tego procesu, jest jednym z motorów powodujących dużą popularność i szybki rozwój e-learningu.

Zdefiniowanie e-learningu nie jest proste, gdyż może on przybierać różne formy. Ponadto każdy, patrząc z perspektywy własnych doświadczeń, postrzega go inaczej. E-learning jest często kojarzony z medium transmisyjnym, jakimi są nośniki danych (np. płyty CD) lub sieć komputerowa. Z punktu widzenia ucznia, najbardziej istotnym aspektem e-learningu są treści udostępniane w formie kursów, gier edukacyjnych i symulacji. Nauczyciele mogą postrzegać e-learning przez pryzmat niemal nieograniczonych możliwości w sposobie prezentacji materiału dydaktycznego, pozwalających na tworzenie treści multimedialnych i interaktywnych. Jednak wykorzystanie komputerów w e-learningu zmusza też dydaktyków do zmiany koncepcji i sposobu prezentacji materiału w porównaniu z metodami tradycyjnymi.

Coraz częściej można spotkać kursy, których podstawowym celem jest nauczenie uczniów wykorzystania dostępnych w sieci materiałów i narzędzi przydatnych do realizacji celów kształcenia. W erze natłoku informacji umiejętność wyselekcjonowania tej najbardziej odpowiedniej i wykorzystania jej staje się jedną z umiejętności kluczowych. E-learning jako metoda świetnie sprawdza się też w edukacji całych populacji i organizacji, pozwalając na gromadzenie i udostępnianie wiedzy (tzw. zarządzanie wiedzą). Przedstawione wyżej wybrane aspekty e-learningu uprawniają do stwierdzenia, że bogactwo metod, środków oraz zastosowań e-learningu jest ogromne.

Zalety
Zastosowanie e-learningu pozwala na uzyskanie szeregu korzyści w porównaniu z nauczaniem metodami tradycyjnymi. E-learning pozwala na indywidualizację procesu nauczania oraz daje możliwość wielokrotnego odbywania zajęć. Uczniowie mogą uczyć się w wybranym przez nich czasie i tempie, dostosowując proces kształcenia do swoich możliwości oraz upodobań. Mogą też w większym stopniu decydować o kolejności zapoznania się z materiałem, jak również w łatwy sposób dokonać jego selekcji.

Zastosowanie komputerów w procesie kształcenia umożliwia szybkie generowanie raportów i statystyk pozwalających na dokładną ocenę postępów ucznia przez nauczyciela. Dobrze zaprojektowane i przygotowane kursy e-learningowe dają szansę obniżenia kosztów przeprowadzania szkoleń, ich lepszą wydajność i skuteczność, natomiast zastosowanie platform e-learningowych znacznie ułatwia zarządzanie treściami szkoleniowymi oraz procesem dydaktycznym.

Platforma edukacyjna
E-learningowy proces nauczania często wspomagają systemy informatyczne zwane platformami. Istnieje wiele rodzajów platform e-learningowych. Służą one między innymi do tworzenia kursów i materiałów dydaktycznych, zarządzania treścią szkoleniową i procesem nauczania, dystrybucji kursów do odbiorców, śledzenia procesu szkoleniowego i raportowania wyników uzyskanych przez użytkowników. Istnieją także rozwiązania, które pozwalają na komunikowanie się osób biorących udział w kursach. Przykładem platformy służącej do zarządzania procesem szkolenia za pomocą narzędzi raportujących, komunikacyjnych i testujących oraz ukierunkowanym na tworzenie i zarządzanie materiałami dydaktycznymi jest stworzona w wydawnictwie ZamKor Platforma Edukacyjna dostępna pod adresem platforma.edu.pl.

Elementy dobrego e-learningu
Szkolenia e-learningowe przeznaczone dla dzieci i młodzieży powinny wykorzystywać technologie multimedialno-interaktywne, które angażują uczniów w proces kształcenia. Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzenie, można wyróżnić kilka elementów dobrego kursu e-learningowego:

• materiał merytoryczny powinien być prezentowany w sposób dobrze zaplanowany i logiczny,
• zawartość kursu powinna mieć charakter modułowy,
• materiał dydaktyczny powinien być dostosowywany (adaptacyjność kursu) dynamicznie do poziomu ucznia i jego postępów w nauce, a także do wieku, preferowanego sposobu uczenia się, wykształcenia, możliwości obsługi kursu,
• treści powinny być prezentowane w języku ojczystym ucznia, gdyż ma to ogromy wpływ na wydajność przyswajania wiedzy, ilość, układ i rozmieszczenie materiału (zawartości) powinno czerpać z zasad kompozycji, uwzględniającej łatwość i wygodę przyswajania prezentowanych treści,
• miła dla oka oprawa graficzna podkreślająca charakter kursu wzmaga pozytywne nastawienie ucznia do procesu szkolenia, wykorzystanie zdobyczy technicznych w zakresie multimediów i interaktywności (prezentacje, symulacje itp.) powinno wynikać z rzeczywistych potrzeb, oprócz materiałów niezbędnych do realizacji celów kształcenia uczeń powinien mieć możliwość dodatkowego zgłębienia problemu (informacje uzupełniające, ciekawostki itp.).

E-learning w wydawnictwie ZamKor
Niezależnie od tego, czy uczeń praktykuje pod okiem swojego mistrza, czy też korzysta z nowoczesnych narzędzi edukacyjnych, uruchamiając kurs stworzony setki kilometrów od miejsca pobytu, jedno nie może ulec zmianie: wysoka jakość procesu kształcenia. Tworząc kursy e-learningowe, mieliśmy to na uwadze nie tylko w kontekście jakości materiałów dydaktycznych oraz sposobu ich wykorzystania, lecz także pamiętaliśmy o wygodzie pracy z nimi.

Chcielibyśmy, aby rozwiązania e-learningowe firmy ZamKor były jak najbardziej dopasowane do potrzeb użytkowników, dlatego będziemy wdzięczni za wszelkie uwagi i sugestie dotyczące platformy i kursów. E-learning pozwala na ciągłe dostosowywanie istniejących mechanizmów i treści do potrzeb odbiorców oraz na ich nieustanne udoskonalanie, dlatego Państwa opinie mają dla nas ogromne znaczenie.